یکتا

زندگی قافیــه بــاران است 

من اگــر پاییــزم و درختان امیدم همه بی بـرگ شدند 

تو بهاری و به اندازه ی بــاران خــدا زیبـایی.

تا تو رفتی این دل من بی تو تنها مانده است 

آتشی زین کاروان رفته بر جا مانده است 

روزها بگذشت و من در شوق دیدارم هنوز 

منتظر چشمم به بازی های فردا مانده است 

طاقت بار فراقت بیش از اینم مشکل است 

همتی کایـن رهـرو کـوی وفــا وا مانده است 

روز و شبهـا با خیـالت گفتـگـو ها کرده ام 

زنده مجنون با امید عشق لیلا مانده است 

شوق دیدار تو بر این دل تسلی می دهد 

زین سبب در این مصیبت ها شکیبا مانده است 

در میان بـحـر غــم ها زورق قلبم شکست 

قایق بشکسته سرگردان به دریا مانده است 

سهم من از گردش دور زمان شادی نبود 

بار سنگینی ز ناکامی و غــم ها مانده است 

کاش بودی و می دیدی چه دردی می کشم 

ای طبیب من! مریضت بی مداوا مانده است.

باز باران بارید 

خیس شد خاطره ها 

مرحبــا بر دل ابـری هوا 

هر کجا هستـی بـاش 

آسمانت آبــی .... 

و تمام دلت از غصه دنیا خالی ...

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد

ولی یاران نمیدانند که من دریایی از دردم

به ظاهر گرچه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم . . .

بنال ای نی که من غم دارم امشب

نه دلسوز و نه همدم دارم امشب

دلم زخم است از دست غم یار

هم از غم چشم مرهم دارم امشب

همه چیزم زیادی میکند، حیف!!!

که یار از این میان کم دارم امشب

چوعصری آمد از در ،گفتم ای دل

همه عیشی فراهم دارم امشب

ندانستم که بوم شام رنگین

به بام روز خرم دارم امشب

برفت و کوره ام در سینه افروخت

ببین آه دمادم دارم امشب

به دل جشن عروسی وعده کردم

ندانستم که ماتم دارم امشب

درآمد یار و گفتم دم گرفتی

دمم رفت و همه غم دارم امشب

به امید اینکه گل تا صبحدم هست

به مژگان اشک شبنم دارم امشب

مگر آبستن عیسی است طبعم

که در دل بار مریم دارم امشب

سر دل کندن از لعل نگارین

عجب نقشی به خاتم دارم امشب

اگر روئین تنی باشم به همت

غمی همتای رستم دارم امشب

غم دل با که گویم شهریارا

که محرومش زمحرم دارم امشب

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

روز میلاد ، همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

دختری ساده که یک روز کبوتر شد و رفت

...پروردگارا! به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند... 

...عشــق بورزم به کسانی که عاشقــم نیستند... 

...بگریــم بـــرای کسانی که هرگز غـمــم را نخوردند... 

...به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند... 

...محبت کنم به کسانی که محبتی در حقم نکردند...